Friday, December 8, 2017

मन करा रे प्रसन्न

मी नुकतीच कामावर रुजू झाले होते तेव्हाची गोष्ट . मला सुरुवातीला एका वरिष्ठ व्यक्तीला सहाय्यक म्हणून काम दिले होते. कामाच्या ओघात मी त्यांच्याकडून इतरही बऱ्याच गोष्टी शिकत होते. तेव्हा एकदा सहज बोलता बोलता ते म्हणाले : You will have neither friends nor foes here. म्हणजे त्यांना असं म्हणायचं होतं की माझी मी असेन. ना कुणाची फार मदत होईल ना कुणी अगदी वाकड्यात शिरेल. वय लहान होतं म्हणून म्हणा किंवा मी फारच आशावादी होते म्हणून म्हणा पण माझा यावर फारसा विश्वास बसला नाही. पण आता एकाच ठिकाणी इतकी वर्षे घालवल्यावर ते वाक्य बऱ्यापैकी खरं होतं असं वाटू लागलंय. मला आपलं बाळबोधपणे असं वाटत होतं की कदाचित शत्रू निर्माण न करण्यात मला यश येणार नाही पण  मित्र-मैत्रिणी मात्र मी नक्की  मिळवेन. हा आशावाद खोटाच ठरला. असं का झालं असावं असा विचार केल्यानंतर काही गोष्टी वेगळ्याच दिसायला लागल्या.  एक नवीनच थेअरी इथे लागू होतेय असं वाटलं. मी त्याला गूळ - मुंगळा थेअरी म्हणते. काही लोकांना आपण गूळ आहोत याची खात्री असते. त्यामुळे कुणीही कसल्या कामासाठी मदत मागितली किंवा सोबत कामाचा प्रस्ताव दिला तर त्यांना ती व्यक्ती मुंगळा आहे असं वाटतं आणि मग ते मदत करणं टाळतात. याउलट काहींना आपण मुंगळा आहोत हे पक्कं ठाऊक असतं आणि मदत मागायला येणाराही मुंगळाच आहे हा यांचा भ्रम असतो. मग मुंगळ्याची मदत करून काय फायदा असा हिशोब करून ते गुळाचा शोध घेत राहतात. या सगळ्या गूळ - मुंगळ्यांच्या नादी लागण्यापेक्षा एकटेच प्रयत्न सुरु ठेवणं अधिक चांगलं!
या अशा विचारांच्या जंजाळात अडकल्यावर कधी कधी फार वाईट वाटतं. निराशा दाटून येते. मग मात्र मी प्रयत्नपूर्वक त्या निराशेच्या गर्तेतून बाहेर येण्यासाठी उपाय योजते. संत-वाङ्मय वाचणं हा त्यापैकी एक. तुकारामांच्या पुढील पंक्ती खूप प्रेरणादायी वाटतात.

मन करा रे प्रसन्न ! सर्व सिद्धीचे कारण !!
मोक्ष अथवा बंधन ! सुख समाधान इच्छा ते !! 


कुणाला माझ्याबद्दल काय वाटतं  याचा इतका विचार करण्यापेक्षा आजचा दिवस खऱ्या-खुऱ्या आनंदात कसा घालवता येईल याचा जास्त विचार केला असता तर कदाचित निराशा आलीच नसती. असो. सध्या परमहंस योगानंदांचं 'How to be happy all the time' हे पुस्तक वाचणं सुरु केलंय. काहीतरी चांगलं शिकायला मिळेल याची खात्री बाळगून. 

Tuesday, November 28, 2017

Inspiring Movies-1

Some movies have long lasting impact on your thought process. 'Invictus' is one of them. The movie is about how South Africa President Mr. Mandela changes mindset of his countrymen through a simple rugby game. The movie starts with Mr. Mandela getting elected as a President. He has many challenges to face. The biggest one is hatred among the racially divided society. In order to create unity among his countrymen, Mr. Mandela requests his countrymen to support the national rugby team. The team is an all-white team except one player. Mr. Mandela invites the Captain of the team for tea. The conversation they have inspires the Captain and creates hope in him. What happens next is worth watching on screen.
What I liked most about the movie is the way they depict Mr. Mandela's positively charged mind. Even after spending almost 26 years in prison, he has no negative feeling about the people who put him there! He knows that the right way towards progress (social/financial) lies in uniting the nation. No matter how much opposition he faces for not removing the Afrikaners (white people residing in South Africa) from his office, for not changing the colors and logo of the rugby team, he remains calm and firm in his beliefs. When his secretary suggests him that he is risking his political career, this is what he says:
"The day I am afraid to do that is the day I am no longer fit to lead."
It is really difficult to forgive those who have hurt you the most and more difficult for those who never asked for it. Mr. Mandela does it with ease. His inspiration lies in the poem titled 'Invictus' by William Ernest Henley.
Here it is
Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate,
I am the captain of my soul.
The last two lines remain etched in your mind.

Monday, October 24, 2016

यह मौसम कितना प्यारा है।

यह मौसम कितना प्यारा है। 
हरियाली का सुंदर नजारा है।
यादें पुरानी मन में जगाता है। 
नित नयी संजीवनी दिलाता है। 
बरसते बादलों से, उम्मीद नवता की लाता है। 
यह मौसम कितना प्यारा है।
गर हो ह्रदय भारी, यह मौसम सुकून देता है।
है कोई चिंता मन में छाई, पानी बारीश का उसे धो जाता है।
मन को भी खूब रिझाता है।
यह मौसम कितना प्यारा है।

राम गीत

तुमचे संपूर्ण हित। मी असे जाणत। 
न व्हावे कधी शंकीत। म्हणे भगवंत।।
करू नये गल्लत। प्रारब्ध आणि कर्म यात।
रहावे कार्यरत। अखंडित।।
प्रत्येकाचे ईप्सित। मी करीतो निश्चित। 
तया जो जाणित। तोची प्रज्ञावंत।।
=========
राम राम म्हणिता म्हणिता, करीत रहावे काम।
रामनाम देई आत्मबल अन शिणल्या मनी आराम।
चित्ताची साधे शुद्धी, जपता रामनाम।
कशास लागे पोथी पठण, ह्रदयी धरता राम।।
रामाची महती काय वर्णू, दाही दिशात भरला राम।
जाता कुठेही जगी, त्याच्या अस्तित्वाची प्रचिती देतसे राम।
===========

Monday, March 14, 2016

"समस्त पुरुष वर्गाला नम्र विनंती"

कौतुक केलं नाहीत तरी चालेल
पण उणीवा शोधू नका
सन्मान न केला तरी रुचेल
पण अवमान करु नका
स्त्री-यशाची गाथा नाही गाईली तरी चालेल
पण तिच्या प्रयत्नांची टर उडवू नका
महिला दिनाच्या शुभेच्छा नाही दिल्यात तरी चालेल
पण वॉट्स अप वर फाल्तू जोक
 मारून आम्हाला डिसकरेज करु नका 

Tuesday, August 11, 2015


वर्षा तू 

सौंधी सौंधी सी खुशबू ने 
मन को मेरे महकाया,
तुरंत मैने भांप लिया, यह 
वर्षा का संदेश है आया।

वर्षा तू के आते ही
हो उठते है सबके प्राण खिल,
झरझर झरने लगते बहनें 
कहते, आओ, भूलो सभी मुश्किल।



मुझे भी लगता मै वर्षा में,
झुमू, नाचुं, गाऊ 
आनन - फानन में दौड लगाकर 
वर्षा में भीग कर आऊ।

आओ सभी मिल जुल कर
वर्षा का आनंद उठाये,
ये तू तो देती संदेश नवता का,
हम सभी इसे जीवन में अपनाये । 

-------- माधुरी कुलकर्णी, 
(५ अगस्त २०१५)

Tuesday, June 10, 2014

Bawarchi : A Simple Recipe for a Good Family

                                                    
There are three types of movies. First category includes movies which have something to carry with you once it is over. You may feel patriotic/ good/ helpless/ rebellious after watching it. So, at last you do have “something”. The second category has movies which neither give the feeling of gaining something nor you feel of losing anything. It is just for the moment. You go, watch and forget. The first category movies are difficult to forget, to wipe out off your mind. The third category is simply the rest of the movies; those which are neither in the first nor in the second. Bawarchi belongs to the first type. It is my all-time favorite movie. Its strong script is the major reason. The key character of the movie is Raghu essayed by Rajesh Khanna. Raghu is actually a professor who leaves his profession and disguises himself as a domestic help in an Indian joint family. His goal is to reinstate the traditional values of being in a family and to make the family members realize the joy of togetherness. His philosophy is very simple: Instead of waiting for a great desire to be fulfilled, a success to be achieved, one may enjoy the happiness which lies in little daily things like cooking favorite dish for your dear one.

I feel that the most difficult thing these days in human life is not earning a decent living but having / maintaining a healthy relationship with the family or (most of the time with) extended family. It’s a key to a good social life as an individual. Those who succeed in this, they succeed in most of their endeavors. This movie works as good as a self-help guide in accomplishing it. How to strike a right chord with the family members or colleagues is well elucidated here. Even if you have to compete with someone, the competition shouldn’t spoil your relation with the competitor. In one of the important incidences, Raghu shows how winning heart is as important as winning a competition. The principles narrated by Raghu throughout the movie are very well applicable to professional life.

The movie is directed by Hrishikesh Mukherjee, another favorite of mine. The star cast includes Jaya Bachchan, Asrani, A. K. Hangal, Durga Khote, and Usha Kiran.